Het avontuur

Ondertussen zijn er enkele dagen verstreken na ons avontuur. Alles beetje laten bekomen, maar nog steeds
een mengeling van gevoelens binnenin. Ben zeker dat de rust en de paar weken verlof samen met Isabel wel
terug de innerlijke rust naar boven zullen brengen. Toch wil ik samen met jullie ons avontuur delen…

Het was nochtans allemaal goed begonnen vrijdagavond. Rustig en kalm wandelde ik samen met Brian naar de start.
Onderweg kwamen we op het strand een zeehond tegen. “Dat is een teken” zei Brain. Aangekomen aan de grenspaal
deed ik nog een gezellige babbel met de reporter van de krant. Er kwam zelfs een powered paraglider van Aqua Service
even een “touch and go” doen op het strand. Ook Brent van Sportics was aanwezig op het strand, samen met
enkele vrienden en kennissen.

Op zee zagen we de boot met bezoekers aankomen bestuurd door de prachtskipper Hubert. Daarna kwam de Jana aanmeren
op de startplaats en even later zagen we Gekke Haai met op sleeptouw de C23 de startlijn naderen.

Tijd om ons klaar te maken. Insmeren met vet en zonnemelk, boei opblazen, lichtsticks activeren, badmuts op en
zwembril klaarmaken. Brian keek nog even op zijn uurwerk. “Tes negen uur, je mag eraan beginnen” en weg was ik.

Ik stap de kalme rustige zee in, wat voelt ze fijn en aangenaam aan. Was het door het vet… maar ik had echt
het gevoel van een lauw bad in te stappen. Nog enkele stappen dat ik zeker was dat ik diep genoeg ondergedompeld
was en hop daar was ik vertrokken met de eerste arm slag. Wat voelde het zalig aan. Ik hoopte dat het heel
de nacht zo kon blijven.

Iemand riep me vanaf de boeg van de Jana toe dat ik meer koers moest zetten richting De Panne en ik zag in mijn
ooghoek dat Norbert mijn rugzak aan de Jana aan het tillen was.

Achter mij zag ik plots de roeiboot verschijnen en daarachter op een veilige afstand en als hekkensluiter Captain
Sharky met matroos Carine en eerste stuurman Steven.

Daar lag ik in onze zee met een prachtige zonsondergang en lichte zeebries die aan het opkomen was.

Hubert en zijn gezelschap namen afscheid en zetten koers naar de haven van Nieuwpoort. Daar zou hij overstappen
op de Omaar om zijn nachtshift met Dirk aan te vangen die ons lichtbaken in het donker zou zijn.

Af en toe piepte ik even snel naar onze kustlijn en zo begreep ik al snel dat na de tweede of derde keer ik
gedronken had we al voor de dijk van De Panne lagen. Dat wou zeggen dat we de 3 km tussen start en Leopold standbeeld
een heel pak sneller dan vorig jaar hadden afgelegd. En we bleven zwemmen richting Koksijde.

Ondertussen was het helemaal donker geworden. Ik de verte zag ik het groene en rode licht van de haveningang van
Nieuwpoort. Ook het reuzenrad was mooi verlicht en was een makkelijk en heel welkom oriëntatiepunt geworden. Maar
ondertussen voelde ik ook dat de wind aan het aanwakkeren was.

Ik bleef zwemmen en had al snel door dat het getij gedraaid was… De lichtbakens van Nieuwpoort bleven maar ver weg
van ons. Ik had het gevoel dat er iemand steeds dat groene en rode lampje verder aan het leggen was van waar we waren.

Ondertussen bleven we maar zwemmen, het licht op het grote rad was gedoofd, dit liet me vermoeden dat we al de
nachtelijke uren waren ingeslagen. Plots kreeg ik de verlossende woorden van Danny te horen:
“we gaan je er onmiddellijk uithalen”. Eindelijk Nieuwpoort.

Aan boord kreeg ik te horen dat het 4:30 was en dat we richting dag gingen. Wel 3 uur achter op schema. Captain Sharky
kreeg wat instructies mee van Hubert aangaande de snelheid waarmee hij de oversteek het beste afwerkte en ik kon me
wel vinden in zijn raadgeving.

Terug het water in voelde ik onmiddellijk dat de maag niet in orde was. En het duurde niet lang voor dit gevoel werd
bevestigd. Gelukkig met wat medicatie kreeg ik de maag terug op gang, maar volop eten en drinken zat er toch niet
onmiddellijk in.

De dag brak aan en toen werd het schouwtoneel waarin we vertoefden pas echt duidelijk. De boten werden van links naar
rechts gesmeten en de boeg van de Jana dook in de golven als een zwemmer van de startblokken afstoot…

Aan mijn rechter zijde nam ik een referentiepunt, de eerste lamp op de dijk van Westende. Ik bleef maar door beuken,
iedere keer ik een golf nam was het alsof ze met een riem op mijn voorarmen sloegen. Gekke Haai en de C23 lagen naast
elkaar om waarschijnlijk wat spullen over te laden… Steven plat op zijn buik in de boeg van Gekke Haai… dit was
echt waren waanzinnige toestanden… De golven deden ons allemaal alle kanten en richtingen uit gaan, op en neer,
van links naar rechts…

Ik begon snel eens te rekenen en nam nog even mijn referentiepunt op… ik lag er weer een goede 50m achter… Dit
betekende dat het tij nog steeds niet was gekeerd… Voor mij was het toen duidelijk dat het niet verder kon. Ik wou
het team niet in gevaar brengen en geen situaties krijgen waarbij er eventueel ongevallen of iemand gekwetst zou raken.

Ik zwom richting Gekke Haai, “Ik wil mijn vrouwke spreken” riep ik naar hen. “Isabel”, hoorde ik captain Sharky roepen
naar de Jana. Isabel gaf me nog een dubbele duim op teken, maar ik schudde met mijn hoofd. Ze begreep onmiddellijk mijn
boodschap en liet me het time-out gebaar zien. Ik beaamde. GAME OVER was de boodschap.

Ik klom aan boord van de Gekke Haai. Werd onmiddellijk omarmd en lekker warm ingeduffeld. Daar waren we vertrokken
richting Nieuwpoort. Gestuwd door de golven waartegen ik enkele uren had proberen opboksen. Niets aan te doen,
Moeder natuur had beslist die dag… We zouden Knokke niet halen.

Plots zagen we Omaar naast ons verschijnen met daarachter de C23… aan een mega snelheid kwamen zijn naast ons liggen.
Zo had ik het helemaal niet voorzien…

We varen de haven van Nieuwpoort binnen. Boten worden aangemeerd en ik kan naar het sanitaire blok voor een douche.

Het water stroomt over mijn rug en ik kijk naar de grond.. daar zie ik het water weglopen en het is alsof het al
mijn moed en gedrevenheid met zich meeneemt… Hoe lang ik daar onder die douche heb gestaan en naar mijn voeten
heb staan kijken… ik weet het niet… maar ik wist wel dat het niet de bedoeling was dat ik daar nu al zou staan…

Abord Mission… maar als ik terugkijk naar de voorbije weken en maanden van intensief trainen. De vele trainingen
in het zwembad, de uren training op zee en ik denk aan de mensen die we hebben mogen leren kennen, de vrienden
die we dankzij het zwemmen hebben bijgekregen, de contacten die zijn ontstaan dankzij ons en ons project, dan krijg
ik het vanbinnen toch een beetje warm… ook al slaagden we niet in ons doel… we slaagden er wel in om mensen dichter
bij elkaar te brengen en dat is toch waar het een beetje om draait in ons leven hé.

Bedankt iedereen voor de steun en bijdrage in dit ongelooflijk mooie project! Tot later!

Thanks to APARTINMEDIA for some pictures!

1_Buitenvaren Nieuwpoort 2_Free_Dolphine 3_Tes_aldoor 4_Start_from_Beach 4a_With_Lambert 4b_With_photopers 5_De_Panne_Sunset 6_Gekke_Haai_C23 7_Ready_To_Go 7a_Ready_to_go 8_Get_into_the_water 9_Ready_to_swim 16_Nieuwpoort_at_night 17_C23_at_sea 18_Swimming_into_the_night 19_Swimming_into_the_night 20_The_end 21_The_end

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s